فرآیند تولید پلی اتیلن با چگالی بالا

متداول ترین روش تولید پلی اتیلن از طریق دوغاب یا فرآوری فاز گازی است و تعداد کمی از آنها با پردازش فاز محلول تولید می شوند. همه این فرآیندها واکنش های گرمازا شامل مونومر اتیلن، مونومر آلفا الفین، یک سیستم کاتالیزور (که ممکن است بیش از یک ترکیب باشد) و انواع مختلفی از رقیق کننده های هیدروکربنی هستند. برای کنترل وزن مولکولی از هیدروژن و برخی کاتالیزورها استفاده می شود. راکتور دوغاب به طور کلی یک مخزن همزن یا یک راکتور حلقوی در مقیاس بزرگ است که در آن دوغاب را می توان به گردش درآورد و به هم زد. ذرات پلی اتیلن زمانی تشکیل می شوند که اتیلن و کومونومر (در صورت نیاز) با یک کاتالیزور تماس پیدا کنند. پس از حذف رقیق کننده، گرانول یا پودر پلی اتیلن خشک شده و از مواد افزودنی برای تولید گلوله استفاده می شود. یک خط تولید مدرن با راکتورهای بزرگ با اکسترودرهای دو پیچ که قادر به تولید بیش از 40،{4}} پوند پلی اتیلن در ساعت هستند. توسعه کاتالیزورهای جدید به بهبود عملکرد گریدهای جدید HDPE کمک می کند. دو نوع متداول کاتالیست مورد استفاده عبارتند از کاتالیزورهای مبتنی بر اکسید کروم فیلیپس و کاتالیزورهای ترکیبی تیتانیوم-آلکیل آلومینیوم. HDPE تولید شده با کاتالیزورهای نوع فیلیپس دارای توزیع وزن مولکولی متوسط ​​است. کاتالیزورهای تیتانیوم-آلکیل آلومینیوم توزیع وزن مولکولی باریکی را تولید می کنند. همان کاتالیزورهایی که برای تولید پلیمرهای MDW باریک در راکتورهای دوبلکس استفاده می‌شوند، می‌توانند برای تولید گریدهای MDW گسترده نیز استفاده شوند. برای مثال، دو راکتور به صورت سری که محصولاتی با وزن‌های مولکولی بسیار متفاوت تولید می‌کنند، می‌توانند پلیمرهای با وزن مولکولی دووجهی با طیف کاملی از توزیع وزن مولکولی تولید کنند.